(5) Τοῦ αυτοῦ

Τοὺς λευκοὺς ἀγαπῶ, φιλέω δ’ ἅμα τοὺς μελιχρώδεις

καὶ ξανθούς, στέργω δ’ ἔμπαλι τοὺς μέλανας.

Οὐδὲ κόρας ξανθὰς παραπέμπομαι· ἀλλὰ περισσῶς

τοὺς μελανοφθάλμους αἰυλοφανεῖς τε φιλῶ.

*

Du même.

J’affectionne les blancs, j’apprécie aussi les caramels

et bronzés, je chéris autant les noirs.

Et je ne dédaigne pas les pupilles blondes, mais bien plus

j’apprécie les yeux noirs brillants comme le jour.